Una cultura de cazadores-colectores

Tanta prisa, tanta intolerancia. Como si el mundo moderno fuera más agresivo, y cada vez más complejo.

Pues bien, cada generación ha vivido su propia época como la de las evoluciones más decisivas, más radicales. Tenemos la tendencia a resumir evoluciones sociológicas - por lo menos las de otros pueblos u otras épocas - a un par de términos generales que lo resumen todo. ¿Y si lo nuestro fuera la de la vuelta a una cultura de cazadores-colectores?

Por ejemplo: en deporte, los únicos que cuentan son los que tienen las medallas. En música se suelen grabar en la memoria colectiva los números uno. Y luego está el éxito de los casinos y más juegos en línea - y no solo en España o el mundo hispano. Este afán del juego se puede explicar como falta de paciencia o falta de esfuerzo para acumular la riqueza deseada, pero también como el reflejo del cazador-colector que va a ver si la trampa ha colectado algo.

Ver nuestra cultura como una de cazadores-colectores también permite explicar la violencia en el tráfico (buena parte de los accidentes, pero sobre todo las agresiones al volante).

Cazadores a los que solo importa la victoria… Lo que tiene de humano nuestra sociedad (la seguridad social, las reglas de tráfico) sería una capa que permite a los perdedores de seguir vivos.

Na de Olympische spelen

De Olympische spelen zijn achter de rug - eindelijk wat rust. Intussen gonst het overal van bedenkingen en kritiek over de “slechte” prestatie van de Belgen. Dié gouden medaille is alvast voor wereldrecordhouder alweterij De Decker.

Mijn eigen, ietwat bescheidener bedenkingen:

  • Men is er weer in geslaagd om er een feest van het nationalisme van te maken. Al bij al niet zo slecht voor het België-gevoel, maar het is toch verrassend dat er zo gezwaaid wordt met vlaggen en volop meegezongen met nationale hymnen.
  • Het heeft al lang niets meer te maken met amateursporten zoals het oorspronkelijk de bedoeling was, maar het is een hele prestatie voor elk van de deelnemers van er bij te zijn. Te weinig medailles? Hangt er natuurlijk vanaf met wat of wie men vergelijkt. Over de in de pers aangedragen oorzaken wil ik wel graag het volgende kwijt:
    • De jeugd wil zich niet meer inspannen of inzetten? Allicht niet - dat heeft ze nooit gewild, zeker? En in de andere landen evenmin, zeker?
    • Te weinig geld voor sport en topsport? Allicht - er is altijd te weinig geld voor alles - gepensioneerden, gehandicapten, verkeersbeleid enz enz.
    • Te weinig en te slecht overleg? Allicht kan het beter - zoals altijd alles beter kan. Het meest laag-bij-de-grondse is dan wel de discussie over of het Vlaamse of het Belgische niveau het beste is. Alsof het daarover zou gaan, onnozele Anciaux.
    • Ik wil graag twee dingen toevoegen aan deze lijst. We willen niet meer dat iemand 100% voor iets wil gaan, wat dat ook is. Je moet voorzichtig zijn, niet al je eieren in één mand leggen enz.
    • En je moet vooral winnen. Niet deelnemen, winnen - eigenlijk mag je alleen deelnemen als je zeker wint. Alleen al die stortvloed kritiek op het tekort aan medailles, is in die zin bijzonder significant.

Knooppunten i.p.v. champignons

De Zondag meldt in zijn editie van 6 juli dat het knooppuntennetwerk goed vordert.

Prachtig!!

Er wordt ook gemeld dat dit knooppuntennetwerk het ‘oude’ Dijlelandnetwerk met de champignons zal vervangen. Dat lijkt me uitermate slecht nieuws en een extreem slecht idee. Een fietser kan met een basic kennis van aardrijkskunde perfect van Leuven in de richting van Brussel rijden en daar varianten op bedenken in functie van de champignons - en zelfs de afstan,den inschatten. Zo iets is totaal onmogelijk met de knooppunten.

Niet alleen moet je de kaart hebben, je moet ze op elk knooppunt bij de hand hebben en bovenhalen - regen of niet, wind of niet.

Overdeudeilijk weer een vondst avan achter het bueau door mensen die nooiut iofte nimmer de fiets nemen.

Netto loonsverhoging

Vanmorgen gaan er stemmen op voor een netto loonsvehorhing om de stijgende levensduurte en de stijging van de brandstofprijzen op te vangen. Mij lijkt dat een bijzonder slecht idee.

  • Het is inderdaad wrang dat mensen die meer geld krijgen, er minder krijgen omdat ze in een hogere schaal terechtkomen. Maar dan moeten die schalen veranderd worden, of het stelsel van die schalen afgeschaft worden (wat me bijzonder onrechtvaardig lijkt).
  • De vraag vertrekt echter niet van een rechtvaardigheidsgevoel. Ze vertrekt van de impliciete stelling dat alles wat van het inkomen wordt afgenomen, ‘gestolen’ is. Maar bijdragen voor sociale zekerheid en bijdragen voor de kosten die we met z’n allen maken, is geen diefstal.
  • De kosten die moeten gedekt gedekt worden door die afhoudingen (ook uw gezondheid, uw veiligheid, uw mogelijkheden tot verplaatsing, …) stijgen ook.

Treinstaking en verontwaardiging(en) erover

De treinstaking en de reacties erop zijn nog maar eens een uiting van het collectief egoïsme en de aspecten warain het zich voordoet.

  • IK/WIJ voel(en) me (ons) onrechtvaardig behandeld en hebben dus het recht om alles lam te leggen.
  • IK/WIJ voel(en) me (ons) onrechtvaardig behandeld omdat we niet op het werk geraken en dus moet het maar onmogelijk gemaakt worden. Het het gaat over MIJN/ONS recht op werk/ontspanning/verplaatsing…., dus dit is géén beperking van het stakingsrecht.

Ook de voorgestelde alternatieven zijn het bekijken waard:

  • Minimumdienst. Alsof de infrastructuur niet volledig moet bemand zijn voor een minimumdienst. En alsof er bij één trein op vier of tien (en dus vier of tien keer méér mensen op de nu al overvolle treinen) geen opstootjes zouden kunnen ontstaan.
  • Privatisering. Alsof een privé bedrijf zich één zier zou aantrekken van openbare dienstverlening. Alsof vermenigvuldiging van het aantal bedrijven niet eenzelfde vermenigvuldiging zou inhouden van het stakingsrisico.

Verder is me ook opgevallen:

  • Niemand spreekt vandaag nog over de beloofde en later weer ingetrokken loonsverhoging voor de spoorbaas, nochtans een overduidelijke oorveeg voor elk van de werknemers.
  • De excellenties en overige liberale dommeriken annex betweters die privatisering bepleiten, nemen uiteraard niet zelf de trein. Anders zouden ze weten dat uurregeling (het opstellen ervan maar ook het respecteren ervan) zo goed als niet kan als er verschillende maatschappijen de spoorinfrastructuur gebruiken. Nogmaals, ze nemen niet zelf de trein en zeker niet de trein en de bus, want dan zouden ze zich herinneren dat het IC-IR plan indertijd ontploft is omdat het spoor zijn uurregeling te dikwijls aanpaste, en De Lijn niet kon volgen.